Celler La Parra

Celler La Parra działa od 1962 roku przy Carrer de Joan XXIII w Port de Pollença, na trasie łączącej portową miejscowość z miasteczkiem Pollença w głębi lądu. Joan Gual otworzył lokal w tamtym czasie, a dziś prowadzi go czwarte pokolenie tej samej rodziny. Jedząc tutaj, jesz po majorkańsku – nie dlatego, że to modna koncepcja, lecz dlatego, że lokal nigdy nie robił niczego innego. Na północy wyspy wcale nie jest to tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać. Port de Pollença żyje z turystyki, a ulice wokół portu pełne są kuchni z całego świata. Celler La Parra pozostaje przy karcie, którą na Majorce częściej spotkasz w wiejskiej gospodzie niż w miejscowości wakacyjnej: Frit, Arròs brut, Porcella, Tumbet, wątróbka jagnięca, ozór wołowy z kaparami. Restauracja sama mówi o swojej pracy dwie rzeczy i obie widać w karcie. Nic nie jest pakowane próżniowo, nic nie jest wcześniej gotowane. A tam, gdzie to możliwe, danie trafia do kuchni opalanej drewnem – „cocina de leña” widnieje nad menu w każdym języku, na który je przetłumaczono. Dlaczego lokal nazywa się Celler Celler był na Majorce miejscem, w którym produkowano i sprzedawano wino. Wieczorem mężczyźni przynosili z domu swoje jedzenie, siadali przy stole zwanym „taula dels embriacs” – stole pijaków – pili do niego wino i rozmawiali. To wyjaśnienie widnieje na pierwszej stronie własnej karty restauracji, w pięciu językach, i tłumaczy jej nazwę. Lokal mieści się w dawnym Celler, a rodzina nie usunęła śladów jego historii. Nadal stoją tu stare beczki, w których powstawało wino, a także bukłaki i inne akcesoria winiarskie, narzędzia oraz sprzęty rolnicze, stare fotografie i przedmioty z innej epoki. Restauracja sama nazywa swoją salę muzeum. To mniej przesada niż trafny opis. Karta: Frit, Porcella i ozór wołowy Menu jest długie i podzielone w tradycyjny sposób: przystawki, Tapes, dania z ryżu, jajka, mięso, ryby, desery. Wśród przystawek są potrawy, które zniknęły już z większości kart na wyspie – grillowana wątróbka jagnięca po majorkańsku, ozór wołowy z kaparami z Llubí, Pa amb oli także w wersji z Sepia, a do tego faszerowane bakłażany i Tumbet, oba dania sezonowe. Wśród Tapes Frit występuje od razu w trzech wersjach: z wieprzowiną, jagnięciną i ośmiornicą. Obok są Pilotes, Pica pica, Callos i Ensaladilla. Wszystkie dania ryżowe dostępne są od dwóch osób: Paella mixta, Paella vegetal, Paella cega, w której wszystko jest oczyszczone z ości i wyjęte ze skorupek, Arròs marinera i Arròs brut jako ryż z bulionem, Fideuà oraz Paella z owocami morza. Na oba ryże z bulionem restauracja prosi o wcześniejsze zamówienie. W daniach mięsnych charakter miejsca widać najpełniej: Porcella mallorquina z pieca, łopatka i udziec z majorkańskiej jagnięciny, kotlety jagnięce oraz pół królika z płyty. Ozór wołowy z kaparami z Llubí pojawia się tu po raz drugi, tym razem jako danie główne. W rybach jest prosto – dorada, labraks, Sepia z płyty, dorsz z pomidorami lub Allioli, turbot, łosoś. Desery są domowe i równie mało podążają za modą: Pijama, flan lokalu, pudding z Ensaïmada, Gató z lodami, Tarte Tatin, Cardenal de Lloseta z Forn de Baix. Soufflé Grand Marnier i banany flambé wymagają dwóch osób oraz odrobiny cierpliwości. Kuchnia opalana drewnem Cocina de leña nie jest tu dekoracją. Widnieje nad kartą i decyduje o smaku pieczeni – Porcella, łopatki jagnięcej, kurczaka. Inne lokale prezentują coś takiego jako atrakcję. Tutaj to po prostu urządzenie, z którym pracuje się od ponad sześćdziesięciu lat. Berenar w Celler La Parra Na Majorce śniadanie i lekki posiłek między głównymi daniami dnia noszą tę samą nazwę: Berenar. Celler La Parra tworzy z tego własną ofertę – Tapa, Variat albo Pa amb oli, do tego napój i kawa. Dla grup restauracja ma osobny adres kontaktowy, rezerwacje przyjmuje przez własny system, a Paella, Porcella i jagnięcinę można również zamówić na wynos. W karcie dostępne jest pieczywo bezglutenowe, a przy każdym daniu podano informacje o alergenach.