El Camino

El Camino znajduje się przy Carrer de Can Brondo, w wąskim pieszym zaułku w samym centrum Palmy, zaledwie kilka kroków od Passeig des Born. Z zewnątrz lokal łatwo przeoczyć, ale w środku długie, wąskie wnętrze ciągnie się ku tyłowi, a niemal wszystko koncentruje się wokół jednej rzeczy: długiego marmurowego baru biegnącego tuż przed otwartą kuchnią. Lokal określa się jako restauracja tapas, a nie bar, który przy okazji podaje drobne przekąski. Gotuje się tu ze świeżych, sezonowych produktów, a karta jest kilka razy w roku układana na nowo, by wykorzystać składniki dostępne tylko przez kilka miesięcy. Pierwsza rubryka nosi nazwę „Para picar poc a poc” — „do podjadania, powoli”. Poc a poc to na Majorce codzienne powiedzenie i dobrze opisuje sposób jedzenia w tym miejscu: kilka małych talerzy po kolei, zamiast jednego głównego dania. Jeśli chcesz tu przyjść, lepiej zarezerwuj stolik wcześniej. El Camino należy do adresów w Palmie, gdzie trudno o wolne miejsce z dnia na dzień, a lokal pracuje w stałych turach rezerwacji. Marmurowy bar i otwarta kuchnia Sala jest wąska i głęboka, a większość miejsc stanowią stołki wzdłuż baru. Siedząc tam, obserwujesz pracę zespołu — między patelnią a gościem nie ma żadnej ściany. Dla grup przygotowano wysokie stoły, a na samym końcu znajduje się prywatny stół z ławkami, przy którym może usiąść do ośmiu osób; to miejsce, o które goście pytają najczęściej. Wnętrze zaprojektowano z namysłem: marmur na blacie, dąb pod nim, płytki i ciepłe światło nad miejscami. Karta nie trafia do rąk w oprawionej teczce, lecz jako zestaw zadrukowanych kartek leżących przed tobą na kamieniu, wraz z rekomendacjami dnia. To pozorny detal, ale wpływa na rytm wieczoru: zamawiasz turami, rozmawiasz między nimi i domawiasz kolejne talerze. Co powstaje w kuchni El Camino Karta opiera się na kuchni śródziemnomorskiej i wykorzystuje mallorquińskie produkty. Na początek są oliwki, migdały, chleb z oliwą, chleb z pomidorami, Pimientos de Padrón oraz sardele Doña Tomasa. Wśród wędlin spotykają się dojrzewający Ibérico z żołędziami, mallorquiński Camaiot i Fuet. Z frytownicy wychodzą krokiety z szynką, Bacalao-Buñuelos oraz kwiat cukinii nadziewany kozim serem. Tortilla występuje w trzech wersjach — klasycznej, z Sobrassada oraz z papryką Piquillo i krewetką — i należy do talerzy, które stali goście zamawiają bez pytania. Wśród ryb są Zamburiñas, okoń morski po baskijsku, grillowana ośmiornica z Mojo rojo, tatar z tuńczyka i Tiradito z cytryną. Dział mięsny obejmuje Frit mallorquí, Pluma ibérica, udka z kurczaka oraz polędwicę wołową z masłem Café-de-Paris. Na koniec pozostają małe słodkości: kulki z orzechów laskowych i czekolady do kawy, Crema catalana, sernik, tarta morelowa, lody i sorbet. Kawę paloną na wyspie dostarcza Mistral Coffee; powstaje z czystych ziaren Arabica pochodzących z Brazylii. Wino z wyspy i kontynentu Karta win jest drugim powodem, dla którego wielu gości wraca. Majorka jest w niej mocno reprezentowana, a lokal idzie dalej niż większość: wraz z Bodega Armero i Adrover tworzy dwa wina pod własną nazwą — białe z Prensal, Giró i Chardonnay oraz czerwone z Cabernet, Merlot, Syrah i Callet — a także specjalną edycję z czystego Callet. Obok są mallorquińscy winiarze poważnie traktujący Callet oraz wybór z Hiszpanii kontynentalnej, od Rioja przez Rueda i Bierzo po Rías Baixas. Wiele win można zamówić na kieliszki, najważniejsze pozycje tylko w butelce. Kto stoi za El Camino Lokal założył Eddie Hart, Brytyjczyk, który współtworzył w Londynie bary tapas Barrafina i restaurację Fino, zanim przeprowadził się na Majorkę — wyspę, na której wychowała się jego matka i gdzie on sam spędzał wakacje jako dziecko. Nie jest właścicielem wyłącznie na papierze: często sam jest na sali, wita gości i nalewa wino. Część zespołu zarządzającego pracowała wcześniej w Barrafina, co czuć w rytmie obsługi. Do firmy należy też mniejszy siostrzany lokal El Caminito przy Carrer de les Caputxines, utrzymany w tym samym stylu. Gdy w El Camino nie ma wolnych miejsc, sam lokal odsyła gości właśnie tam.