Spór o urlop: w obronie minister Nancy Faeser

Niemiecka federalna minister spraw wewnętrznych Nancy Faeser, która oficjalnie przebywa na urlopie, niespodziewanie znalazła się w centrum politycznej burzy. Krytykujący ją parlamentarzyści nie kryją oburzenia, że postanowiła wypocząć na wyspie Mallorca, popularnej wśród niemieckich turystów. W obliczu wyzwań, przed którymi stoją obecnie Niemcy, niektórzy uważają, że polityczce tej rangi co Faeser nie przystoi teraz korzystać z „Luxusurlaub auf Mallorca”, jak określa to Mallorca Magazin.

Wybucha spór: krytycy zabierają głos

Gdy tylko pojawiły się informacje o urlopie Nancy Faeser, wśród przedstawicieli opozycji zawrzało. Wolfgang Kubicki z FDP wyraził niezadowolenie i dał do zrozumienia, że to niewiarygodne, by minister odpowiedzialna za ochronę ludności przed skutkami katastrof wypoczywała na wyspie Mallorca, zamiast swoją obecnością pokazać samorządom i mieszkańcom, że nie zostali sami w obliczu najgorszej powodzi sztormowej od 100 lat.

Dennis Radtke, europoseł CDU, porównał Nancy Faeser do byłych ministrów obrony Rodolf Scharping i Christine Lambrecht, których również krytykowano za sposób spędzania wolnego czasu podczas poważnych kryzysów. Radtke pytał, jak długo jeszcze Faeser będzie mogła się bawić, zanim kanclerz Scholz położy kres temu spektaklowi.

Przyjrzyjmy się krytyce: realistyczna ocena

Co rozsądnego mogłaby zrobić Faeser? Powódź na wybrzeżu Bałtyku już nastąpiła. Pozowanie do prasowego zdjęcia przy napełnianiu worków z piaskiem byłoby nie tylko bezcelowe, ale mogłoby też przeszkadzać tym, którzy naprawdę chcą pomóc.

Krytycy przekonują, że do opanowania kryzysów potrzebna jest obecność Nancy Faeser na miejscu. Czy jednak to, gdzie przebywa — czy jest to Berlin, czy Palma — ma decydujące znaczenie dla utrzymania porządku i przestrzegania prawa w Niemczech? Policja ma obowiązek reagować na rosnące zagrożenia niezależnie od miejsca pobytu osoby kierującej resortem spraw wewnętrznych. Nie można jednak bagatelizować oznak nasilającego się antysemityzmu, na które wskazuje Radtke. Wymagają one skoordynowanej uwagi organów ścigania.

Pozostaje też kwestia prawa do czasu dla siebie osób pełniących funkcje obarczone dużym ryzykiem. To, że osoby publiczne, w tym zajmujące wysokie stanowiska polityczne, potrzebują odpoczynku i z niego korzystają, jest nie tylko dopuszczalne, lecz także normalne. Można wręcz argumentować, że intensywność ich pracy sprawia, iż przerwa jest im jeszcze bardziej potrzebna.

Spór trwa, ale jedno pozostaje pewne — życie polityka z pewnością nie jest urlopem.