QuitaPenas Valldemossa

Wat er bij QuitaPenas Valldemossa op de planken ligt

Je krijgt geen enkel broodje, maar een plank met verschillende stukken naast elkaar. Op de traditionele plank liggen Mallorquinse kaas, Camaiot, Sobrassada en Fuet — basistonen van de eilandkeuken, elk op zichzelf behandeld in plaats van vier keer dezelfde topping. Bij de kaas komen geroosterde paprika en olijvenpasta, bij de Sobrassada vijgen en honing: combinaties die op Mallorca iedereen kent en die hier niet als uitvinding worden verkocht, maar gewoon worden gemaakt. Daarnaast is er een vegetarische plank, als eigen samenstelling en niet als uitgeklede versie van de traditionele. Er zijn ook enkele koude hapjes, wijn van het eiland en als afsluiting een Granizado van amandelen of Mallorquinse Hierbas.

Van dorpswinkel tot restaurant

Het restaurant heeft een voorgeschiedenis, en die verklaart veel. Gedurende een groot deel van de vorige eeuw was dit de belangrijkste Kolmado van Valldemossa: de winkel waar het dorp boodschappen deed, gerund door een man die iedereen Tío Jordi noemde, samen met zijn familie. Hij heette Can Jordi. Daarna stond het pand lang leeg, voordat Alessandro en Massimo er QuitaPenas van maakten. Het winkelkarakter bleef behouden: wat op tafel komt, staat deels ook in de schappen, en regionale producten kun je hier eerst proeven en daarna meenemen.

De patio achter de ingang

Vanaf de steeg vermoed je hem niet. Achter de ingang opent zich een binnenplaats, in een Mallorquins huis traditioneel het middelpunt van het dagelijks leven en hier het hart van het restaurant. Eén verdieping hoger zit je boven de daken van het dorp, een stukje weg van de drukte in de straat. Groot is het niet en het aantal tafels is beperkt. Als Valldemossa volloopt, is reserveren daarom geen luxe, maar het verschil tussen eten en doorlopen.

Valldemossa eromheen

Valldemossa behoort tot de plaatsen die in elke eilandrondrit terugkomen: de kartuis, de kinderkopjes, de winter die Frédéric Chopin en George Sand hier doorbrachten en de bergen van de Serra de Tramuntana eromheen. De straatjes zijn dan ook druk. Een restaurant dat zich beperkt tot brood, olie en eilandproducten en de kaart kort houdt, werkt in deze omgeving als een tegengif — geen bezienswaardigheid, maar een pauze tussen twee bezienswaardigheden.