Salitre Can Picafort

Salitre Can Picafort is een tapasrestaurant aan het oostelijke einde van de boulevard, waar de souvenirwinkels ophouden en de plaats overgaat in de richting van Platja de Son Bauló. Het restaurant ligt iets hoger, tussen de boulevard en Carrer Isaac Peral, en is vanaf beide kanten bereikbaar. Binnen is het minimalistisch ingericht; aan de voorkant opent het naar een terras met uitzicht op zee. De naam verwijst naar het zoutlaagje dat de zee achterlaat op alles wat dichtbij staat. Het concept is snel uitgelegd: geen voorgerechten en hoofdgerechten. Je bestelt meerdere bordjes, die achter elkaar in het midden op tafel komen, en de tafel bepaalt het tempo. Het restaurant formuleert het zelf nogal droog: het is geen bar, maar een plek om te gaan zitten en te eten. Wat Salitre Can Picafort bijzonder maakt Het restaurant is klein en delen is hier geen marketingidee, maar de opbouw van de kaart. Doordat de gerechten afzonderlijk en na elkaar komen, blijft de tafel in beweging en duurt de maaltijd voort zonder dat iemand daar bewust naartoe hoeft te werken. Daarbij is er een bord dat verandert met de markt en de ingevingen van de keuken. Naast de vaste kaart staan dus gerechten die er niet altijd zijn. Twee bezoeken hoeven daarom niet hetzelfde uit te pakken. Twee kaarten in één: traditie en Kon-Fusion De kaart valt uiteen in twee helften, en beide worden serieus genomen. De eerste verzamelt onder het motto om op traditionele wijze te delen de herkenbare gerechten: Pulpo op Galicische wijze, Pimientos de Padrón, Chorizo uit Bierzo in rode wijn, Torreznos uit Soria, Patatas Bravas naar eigen recept, gefrituurde Boquerones en Chipirones, Gambas al Ajillo, mosselen gestoomd in Albariño, Calamares andaluza, Albóndigas en Champiñones al Ajillo. De kroketten met kip en ham zijn nadrukkelijk het recept van moeder. Een bord heet Cosas del AMOR en brengt het klassieke Spaanse huwelijk van ingelegde Boquerón en ansjovis uit Cantabrië samen, met een Piparra. De tweede helft draagt het motto om ook te delen als je durft, en past Japanse en Amerikaanse technieken toe op mediterrane producten. Daar staan Gyozas met garnaal en bieslook of met varken en een Koreaanse barbecue-noot, Sashimi van rode tonijn, carpaccio van tonijnbuik met mango, komkommer en ponzu, knapperige zakjes met Spicy Tuna, Edamame met Togarashi, Bao met Calamares andaluza en zwarte knoflook, en zalm in pruim-Escabeche met ingelegde gember. Pulpo Rock and Roll komt van de Plancha met gerookte paprika. De Mallorcaanse Lechona op Pekingse wijze verwijst bewust naar wat je anders kent van gelakte eend. En dan zijn er gerechten die op vrijwel geen andere kaart op het eiland staan: krokodil op Cajun-wijze, zebraspiesjes met Yakiniku en tweemaal rundvlees uit Menorca. Wie geen vlees eet, vindt aan beide kanten keuze: Padrón-paprika's, Champiñones, Patatas Bravas, Edamame en brood met alioli. Wie erachter zit Achter het restaurant staat een familie. Juan kookt de traditionele kant vanuit de recepten van zijn moeder; zijn zus Fany staat bij hem in de keuken. Zijn broer Javier verzorgt de zaal en licht gerechten toe waarvan de naam zelden verraadt wat er uiteindelijk op het bord ligt. De broers Nuñez Luz komen uit Noord-Spanje en wonen sinds hun jeugd op het eiland. De tweede, duidelijk speelsere helft van de kaart komt voort uit reizen, ervaring en de zin om te mengen zonder het product uit het oog te verliezen. Dat er een Groucho-Marx-citaat over principes op de kaart staat, past precies bij de toon van het restaurant.