Soca-Rel micro celler to jedna z najmniejszych i najbardziej niezależnych winnic Majorki. Za projektem stoi Pep Rodríguez, który między Consell a Binissalem uprawia cztery i pół hektara winorośli, rozłożonych na trzech małych parcelach. Piwnica stoi tuż przy winnicy — to prosty budynek gospodarczy, w którym jedna osoba robi wszystko, od cięcia krzewów po rozlew do butelek.
Wszystko zaczęło się od dzierżawionej fincy w połowie drogi między obiema miejscowościami. Stamtąd Rodríguez stopniowo przejmował kolejne opuszczone działki, dzierżawiąc je w zamian za obietnicę doprowadzenia ich do porządku i płacąc winem. Tam, gdzie inni sprzedawali winnice lub pozwalali im niszczeć, on przywracał je do życia.
Nie uczył się fachu na uczelni, lecz w terenie: najpierw jako pracownik rolny w majorkańskiej Possessió, później w winnicach José L. Ferrer, największej Bodega na wyspie. Nazwę gospodarstwa wymyśliła jego żona. Soca-rel po majorkańsku oznacza mniej więcej „z czystego pnia”, a kryje się w niej przytyk do tego, jak mocno wyspa strzeże tego, co własne: Rodríguez pochodzi z południowego zachodu i w Binissalem do dziś jest postrzegany jako przyjezdny.
Winnica Soca-Rel micro celler
To, co tu rośnie, mniej przypomina rzędy winorośli, a bardziej ogród. Między krzewami stoją drzewa oliwne i owocowe, które dają cień i chłodzą lokalny mikroklimat; owce utrzymują trawę nisko i przy okazji nawożą ziemię. Uprawa ma certyfikat ekologiczny, a zbiory odbywają się ręcznie.
Gleby są głębokie. Za Binissalem wznoszą się bliźniacze góry Alaró, pozostałość dawno startego pasma górskiego. Materiał, który przez tysiąclecia spływał stamtąd na równinę, pozwala korzeniom sięgać do pięciu metrów w głąb ziemi. Dla starych krzewów podczas gorącego, suchego lata to decydująca przewaga.
Trzynaście rodzimych szczepów
Rodríguez sadzi wyłącznie szczepy rodzime dla Majorki, w sumie trzynaście. Trzon stanowią Manto Negro, Escursac, Esperó de Gall, Fogoneu i Vinater Blanc, do których dochodzi Mancés de Tibús. Vinater Blanc do dziś nie jest dopuszczony jako szczep do produkcji wina; procedura nawet się nie rozpoczęła, bo trudno znaleźć niemal jakikolwiek wolny od wirusów materiał sadzeniowy. Białe odmiany pierwotnie w ogóle nie były planowane — zainteresowanie nimi pojawiło się po degustacji szczepów mniejszościowych na Uniwersytecie Balearów.
Jest też niewielka doświadczalna parcela z materiałem z eksperymentalnej winnicy uniwersytetu: Argamussa, Quigat i Valent Blanc wśród szczepów białych oraz Callet Negrella, Giró Negre i Vinater Negre wśród czerwonych. To nazwy praktycznie nieznane poza wyspą, a i tutaj przez długi czas uważane za zaginione.
Wina bez nazwy pochodzenia
W piwnicy dzieje się niewiele: używane są całe jagody zamiast miazgi zgniecionej, fermentacja rusza spontanicznie dzięki drożdżom z własnej winnicy, a czapa wytłoków pozostaje zanurzona, by ekstrakcja była łagodna. Wina dojrzewają głównie w stalowych zbiornikach, częściowo we francuskim drewnie. Bazę stanowią trzy czerwone: jednoodmianowe Manto Negro, Escursac oraz pół na pół mieszanka obu szczepów, fermentowanych razem, tak aby każda odmiana zachowała własny ton. Do tego dochodzą Politxó z Esperó de Gall, biały Politxó i Manto Negro z parceli Pla de Buc.
Równie istotne jest to, czego nie ma na butelkach. Consell i Binissalem należą do pięciu gmin D.O. Binissalem, ale Soca-Rel nie jest związane z żadną nazwą pochodzenia: certyfikowane są rocznik i szczep, nic więcej. Rodríguez odrzuca też dla siebie określenie „wino naturalne”, które niektórzy sprzedawcy chętnie przypisują jego winom.
Wizyta i gdzie kupić
Soca-Rel nie jest przygotowane na enoturystykę: nie ma sali degustacyjnej, sklepu przy gospodarstwie ani programu dla grup odwiedzających. Piwnica jest miejscem pracy, a cała praca spoczywa na jednej parze rąk. Jeśli chcesz spróbować tych win, łatwiej znajdziesz je w sklepach winiarskich na wyspie i w kartach ambitnych restauracji; część z ponad piętnastu tysięcy butelek powstających tu rocznie trafia przez importerów za granicę.
Udogodnienia i usługi
Płatność
- Karta kredytowa
