Zasada 90/180 dni w Hiszpanii: jak długo Brytyjczycy mogą przebywać na Majorce

Od czasu brexitu dla obywateli Wielkiej Brytanii na Majorce – i w całej strefie Schengen – obowiązują te same zasady, co dla innych obcokrajowców: maksymalnie 90 dni w ciągu 180-dniowego okresu, bez wizy. Brzmi prosto, ale w praktyce to jedna z najczęstszych pułapek dla Brytyjczyków, którzy chcą korzystać ze swojego domu na Majorce dłużej niż trzy miesiące w roku albo na stałe się tam przenieść. W tym poradniku dowiesz się, jak dokładnie działa zasada 90/180 dni w Hiszpanii dokładnie działa, jak przebiega obliczanie, co zmieni nowy unijny system wjazdu EES od kwietnia 2026 roku, co grozi w razie przekroczenia limitu – i jakie są sposoby na wyjście z tej „pułapki turystycznej”.

Planujesz spędzić na Majorce więcej niż 90 dni – a może chcesz się tu przeprowadzić na stałe?

• 📩 Wyślij osobiste zapytanie — skontaktujemy cię ze sprawdzonymi ekspertami prawnymi i podatkowymi na wyspie
• Wszystko o pozwoleniu na pobyt w Hiszpanii — kolejny logiczny krok po 90 dniach

Dlaczego ta zasada jest nowa dla Brytyjczyków od czasu brexitu

Przed 1 stycznia 2021 r. obywatele Wielkiej Brytanii, jako obywatele UE, mogli bez ograniczeń mieszkać, pracować i płacić podatki w Hiszpanii. Wraz z wyjściem z Unii Europejskiej to prawo przestało obowiązywać. Od tego czasu Brytyjczycy są traktowani pod względem prawa pobytu tak samo jak obywatele innych krajów trzecich – na przykład Amerykanów, Kanadyjczyków czy Australijczyków.

Konkretnie oznacza to, że Wielka Brytania nie jest członkiem strefy Schengen, a brytyjskie paszporty uprawniają już tylko do krótkoterminowego pobytu bez wizy. Jeśli więc chcesz spędzać w swoim domku letniskowym na Majorce więcej niż trzy miesiące w roku albo po przejściu na emeryturę chcesz przenieść się na wyspę na stałe, musisz poruszać się po zupełnie nowym terenie prawnym. Pierwszym punktem odniesienia jest tu hiszpańska zasada 90/180 dni.

Uwaga: Wielu Brytyjczyków, którzy byli zameldowani na Majorce jeszcze przed brexitem i mają pozwolenie na pobyt (Residencia), nie dotyczy to ograniczenie – ich status rezydenta zazwyczaj pozostaje niezmieniony, o ile nie zrezygnowali z niego dobrowolnie lub nie utracili go.

Szczegółowe wyjaśnienie zasady 90/180 dni

Ta zasada opiera się na układzie z Schengen i jest zapisana w rozporządzeniu UE nr 610/2013. W samej Hiszpanii znajdziesz ją w artykule 30 ustawy nr 4/2000 (ustawa o cudzoziemcach).

Główna zasada brzmi:

Pobyt w strefie Schengen nie może przekraczać 90 dni w ciągu każdego okresu 180 dni.

Najważniejsze: nie chodzi tu o stały rok kalendarzowy ani półrocze, które zaczyna się 1 stycznia czy 1 lipca. Zamiast tego liczy się wstecz.

Jak działa metoda wsteczna

Od 2013 roku obowiązuje tzw. zasada liczenia wstecznego. Oznacza to, że każdego dnia, kiedy przebywasz w strefie Schengen, sprawdzane jest, ile dni spędziłeś już w tej strefie w ciągu ostatnich 180 dni. Liczba ta nie może w żadnym dniu przekroczyć 90.

Zarówno dzień wjazdu, jak i dzień wyjazdu liczą się jako pełne dni pobytu.

Praktyczny przykład:

Ten przykład pokazuje: jeśli wjedziesz 1 stycznia i zostaniesz tu nieprzerwanie przez 90 dni, to będziesz mógł wjechać ponownie dopiero wtedy, gdy najwcześniejszy wykorzystany dzień (1 stycznia) wypadnie z 180-dniowego okresu – czyli najwcześniej pod koniec czerwca.

Uwaga: Ministerstwo Spraw Zagranicznych udostępnia do pobrania darmowy kalkulator pobytu w strefie Schengen, dzięki któremu możesz wcześniej sprawdzić swoje plany podróży.

Czym różni się to od zasady 183 dni?

Często się to myli. Obie zasady dotyczą pobytu w Hiszpanii, ale regulują zupełnie różne kwestie:

Zasada 183 dni (określona w art. 9 LIRPF) mówi, że jeśli w ciągu roku kalendarzowego przebywasz w Hiszpanii dłużej niż 183 dni, jesteś uznawany za rezydenta podatkowego i musisz opodatkować w Hiszpanii swoje dochody uzyskane na całym świecie. W niektórych przypadkach można też uwzględnić tymczasowe nieobecności. Hiszpański urząd skarbowy (AEAT) sprawdza przy tym, czy twoje główne źródło utrzymania znajduje się w Hiszpanii.

Uwaga: Teoretycznie można nie przekroczyć 90-dniowego limitu pobytu, a mimo to być traktowanym jako rezydent pod względem podatkowym – mianowicie wtedy, gdy inne kryteria (centrum interesów życiowych, miejsce zamieszkania rodziny) wskazują na Hiszpanię. Skonsultuj się w tej sprawie z doradcą podatkowym.

Więcej na ten temat znajdziesz w naszym poradniku o podatkach i finansach, a zwłaszcza w części poświęconej podatkom dla nierezydentów w Hiszpanii.

Nowość od 2026 roku: system wjazdu EES i ETIAS

Od 2026 roku dwa nowe europejskie systemy zmienią sposób, w jaki w praktyce sprawdzana jest zasada 90/180 dni – i sprawią, że znacznie trudniej będzie ukryć naruszenia.

EES – system rejestracji wejścia/wyjścia (wprowadzony 9 kwietnia 2026 r.)

System wjazdu i wyjazdu z UE (EES) został wprowadzony 9 kwietnia 2026 roku. Dotyczy on wszystkich obywateli spoza UE – a więc także Brytyjczyków – przy przekraczaniu wszystkich zewnętrznych granic strefy Schengen.

System EES zastępuje dotychczasowe ręczne stemplowanie paszportów cyfrowym rejestrowaniem w czasie rzeczywistym każdego wjazdu i wyjazdu. Dzięki temu wykorzystany limit jest rejestrowany automatycznie i bez luk – nawet przy wielokrotnych krótkich wyjazdach i wjazdach.

ETIAS – Europejski system informacji o podróży i zezwoleń na wjazd

ETIAS to zezwolenie na podróż dla obywateli państw trzecich korzystających z ruchu bezwizowego (podobnie jak amerykański system ESTA). Według aktualnych informacji, dla Brytyjczyków ETIAS ma wejść w życie w czwartym kwartale 2026 roku. Dopiero wtedy stanie się obowiązkowe. Do tego czasu wystarczy ważny brytyjski paszport, żeby wjechać bez wizy.

Uwaga: ETIAS to nie jest obowiązek wizowy i nie zastępuje ograniczenia 90-dniowego. To wstępna kontrola bezpieczeństwa, o którą składa się wniosek online i która ma być ważna przez kilka lat.

Wymagania dotyczące paszportów dla Brytyjczyków w 2026 roku

Uwaga: Paszport, który stracił ważność lub nie jest wystarczająco ważny, może spowodować odmowę wjazdu – nawet jeśli nie wykorzystałeś jeszcze limitu 90 dni.

Co się stanie, jeśli przekroczysz te 90 dni?

Przekroczenie 90-dniowego limitu to nie jest drobna wpadka. Mogą z tego wyniknąć następujące konsekwencje:

• Kary pieniężne w razie wykrycia przez władze
• Ewentualny zakaz wjazdu do strefy Schengen
• Przymusowe wydalenie, jeśli naruszenie zostanie stwierdzone przy przekraczaniu granicy
• Kontrole podatkowe, gdy pobyt zbliża się do limitu 183 dni

Wraz z wprowadzeniem systemu EES 9 kwietnia 2026 r. przekroczenia granic będą rejestrowane znacznie dokładniej niż dotychczas – zniknie dotychczasowe ręczne stemplowanie paszportów, które pozwalało na luki w danych.

Uwaga: Z naszych badań wynika, że Hiszpania zaczęła aktywnie kontrolować pobyty w strefie Schengen, w tym również obywateli brytyjskich, jeszcze przed wprowadzeniem systemu EES.

Czy da się obejść ten przepis, wyjeżdżając na chwilę za granicę?

Nie. To jedno z najczęstszych nieporozumień. 90-dniowy limit dotyczy 180-dniowego okresu ruchomego, niezależnie od tego, jak często opuszczasz wyspę lub strefę Schengen i znowu do niej wjeżdżasz. Wycieczka na weekend do Maroka czy krótka wizyta w Londynie nie resetują tego limitu do zera.

Jedynym legalnym sposobem na pobyt na Majorce na stałe albo dłuższy niż 90 dni w ciągu 180 dni jest legalny status pobytu – czyli wiza albo pozwolenie na pobyt (Residencia).

Jak uniknąć pułapki 90 dni: Twoje opcje na dłuższy pobyt

Jeśli chcesz spędzić na Majorce więcej niż 90 dni w ciągu 180 dni, masz do wyboru kilka legalnych opcji. Wybór odpowiedniej zależy od twojej osobistej sytuacji.

Uwaga: Jeśli chcesz złożyć wniosek o pozwolenie na pobyt, zazwyczaj musisz stawić się osobiście w odpowiednim urzędzie ds. cudzoziemców (Oficina de Extranjería). Potrzebne dokumenty to zazwyczaj: ważny paszport, dowód posiadania wystarczających środków finansowych, zaświadczenie o ubezpieczeniu zdrowotnym oraz zaświadczenie o miejscu zamieszkania.

Szczegółowe informacje znajdziesz w naszym poradniku dotyczącym programu Residencia w Hiszpanii.

Residencia: typowe miejsce pobytu Brytyjczyków na Majorce

Dla większości Brytyjczyków, którzy chcą mieszkać na Majorce na stałe, pozwolenie na pobyt (Residencia) to kluczowy krok. Pozwala ono na stałe ominąć limit 90 dni i stanowi podstawę do załatwiania wszystkich dalszych spraw urzędowych – od rejestracji w ewidencji mieszkańców (Empadronamiento) po prawo jazdy.

Dokumenty, które zazwyczaj są potrzebne:

1. Ważny paszport (oryginał + kopia)
2. Dowód posiadania wystarczających środków finansowych (np. wyciągi z konta, decyzja o przyznaniu emerytury)
3. Zaświadczenie o ubezpieczeniu zdrowotnym (prywatne lub na formularzu S1)
4. Potwierdzenie miejsca zamieszkania (umowa najmu, umowa kupna lub zaświadczenie o empadronamiento)
5. Wypełnione formularze wniosków (w zależności od kategorii pobytu)

Po uzyskaniu pozwolenia na pobyt (Residencia) często trzeba załatwić: empadronamiento w urzędzie meldunkowym (Empadronamiento), numer NIE (jeśli jeszcze go nie masz) oraz wybrać opcję ubezpieczenia zdrowotnego – albo przez formularz S1, albo prywatną polisę.

Konsekwencje podatkowe: co musisz wiedzieć jako nierezydent

Nawet jeśli nie przekroczysz 90-dniowego limitu i nie złożysz wniosku o pozwolenie na pobyt (Residencia), nie jesteś „niewidoczny” z podatkowego punktu widzenia. Jako nierezydent posiadający nieruchomość w Hiszpanii jesteś zasadniczo zobowiązany do zapłaty podatku od dochodów nierezydentów (IRNR) – niezależnie od tego, czy wynajmujesz tę nieruchomość, czy tylko sam z niej korzystasz.

Więcej na ten temat znajdziesz w naszym poradniku o podatku dla nierezydentów w Hiszpanii.

Jeśli natomiast złożysz wniosek o status rezydenta i spędzasz w Hiszpanii ponad 183 dni w roku, będziesz traktowany jako rezydent pod względem podatkowym i będziesz musiał zadeklarować w Hiszpanii swoje dochody uzyskane na całym świecie (IRPF). Więcej na ten temat znajdziesz w poradniku „Podatki jako rezydent”.

Najczęstsze błędy Brytyjczyków związane z zasadą 90/180 dni

1. Błędny model obliczeniowy: Wiele osób zakłada stały półrok (np. styczeń–czerwiec) zamiast obliczeń opartych na ruchomym okresie 180 dni. To sprawia, że limit wyczerpuje się szybciej, niż się spodziewano.

   

2. Błędne postrzeganie krótkich wyjazdów jako sposobu na zresetowanie się: weekend w Gibraltarze czy Maroku nie wyzeruje twojego zegara.

3. Nie lekceważ EES: od kwietnia 2026 r. wjazdy i wyjazdy będą automatycznie rejestrowane cyfrowo. Nie ma już żadnych luk w starym systemie stemplowania.

4. Nie sprawdzaj ważności paszportu: paszport musi być ważny jeszcze przez trzy miesiące po dacie wyjazdu – a nie po dacie wjazdu.

5. Nie myl zasady 90 dni z zasadą 183 dni: prawo pobytu i prawo podatkowe opierają się na różnych zasadach i okresach.

6. Za późno zacząć starania o pozwolenie na pobyt: Rozpatrzenie wniosku może potrwać kilka tygodni. Jeśli zaczniesz w 88. dniu, to już za późno.

7. Zapomniałeś o ubezpieczeniu zdrowotnym? Bez kompletnego zaświadczenia o ubezpieczeniu zdrowotnym pozwolenie na pobyt (Residencia) zazwyczaj nie zostanie wydane. Więcej na ten temat: Ubezpieczenie zdrowotne w Hiszpanii.

Co dalej? Twoja droga do uzyskania statusu rezydenta

Jeśli zdecydowałeś się zamieszkać na stałe na Majorce, po uzyskaniu pozwolenia na pobyt czeka cię jeszcze cała seria kolejnych kroków. Oto ich przegląd:

Lista kontrolna: Zasada 90/180 dni – Hiszpania pod kontrolą

• Sprawdzono ważność paszportu (co najmniej 3 miesiące po planowanym wyjeździe, wydany w ciągu ostatnich 10 lat)
• Zarejestrowano dni pobytu w ciągu ostatnich 180 dni w całej strefie Schengen
• Skorzystałem z kalkulatora Schengen Ministerstwa Spraw Zagranicznych przy planowaniu kolejnej podróży
• Zrozumiałem różnicę między zasadą 90 dni (prawo pobytu) a zasadą 183 dni (podatki)
• Obowiązek EES od 9 kwietnia 2026 r. już znany; rejestracja biometryczna zaplanowana przy następnym przekroczeniu granicy
• Wprowadzenie systemu ETIAS planowane na IV kwartał 2026 roku
• Jeśli planujesz dłuższy pobyt: sprawdź opcje zakwaterowania w rezydencjach
• Mam zaświadczenie o ubezpieczeniu zdrowotnym
• Wyjaśniono kwestię podatkową (podatek dla nierezydentów w przypadku posiadania nieruchomości)
• Jeśli coś jest niejasne: skontaktuj się z biurem gestorii lub prawnikiem (gestoría w Hiszpanii)

Podsumowanie

Zasada 90/180 dni w Hiszpanii to dla Brytyjczyków po brexicie kluczowy limit dotyczący pobytu – a od wprowadzenia EES 9 kwietnia 2026 r. jest ona monitorowana dokładniej niż kiedykolwiek wcześniej. Jeśli traktujesz Majorkę tylko jako miejsce na wakacje i pilnujesz tych 90 dni, nie masz się czego obawiać. Ale jeśli chcesz spędzać na wyspie więcej czasu – jako emeryt, pracownik zdalny, inwestor albo po prostu z miłości do tego miejsca – potrzebujesz legalnego statusu pobytu. Dla większości osób najprostszym sposobem jest uzyskanie pozwolenia na pobyt (Residencia). Najważniejsze, żeby działać z odpowiednim wyprzedzeniem: załatwianie spraw urzędowych zajmuje czas, a składanie wniosku na ostatnią chwilę to kiepska strategia.

Oficjalne źródła

• Kodeks graniczny Schengen / rozporządzenie UE nr 610/2013 (podstawa obliczeń dotyczących 90/180 dni): eur-lex.europa.eu
• Hiszpańska ustawa o cudzoziemcach (Ley Orgánica 4/2000), art. 30 – Okres pobytu: boe.es
• Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (LIRPF), art. 9 – Rezydencja podatkowa: agenciatributaria.es
• Ministerstwo Spraw Zagranicznych – Jak obliczyć czas pobytu z wizą schengeńską (90/180), w tym kalkulator pobytu: auswaertiges-amt.de
• Ministerstwo Spraw Zagranicznych w Londynie – Obywatele brytyjscy w strefie Schengen: uk.diplo.de
• EES – system wjazdu i wyjazdu UE (wprowadzony 9 kwietnia 2026 r.): ec.europa.eu/home-affairs
• ETIAS – Europejski system informacji o podróży i zezwoleń na wjazd: ec.europa.eu/home-affairs
• ATIB – Agencja Podatkowa Wysp Balearów: atib.es
• Urząd ds. Cudzoziemców w Palma de Mallorca (wniosek o pozwolenie na pobyt): extranjeria.gob.es